اجتماعی

وجدانم اجازه نمی داد چهره مادری را نشان دهم که ۳ فرزندش را کشته بود!

فقدان قوانین مشخص در زمینه عکاسی جنایی، سلیقه رسانه ها در انتشار تصاویر مجرمان، عدم تبعیض مجرمان، متهمان و… از جمله مشکلات عکسبرداری از مجرمان و کارهایی است که نباید انجام داد. با انتشار تصاویرشان در رسانه های امروزی. کشورها هستند. سوال این است که آیا قانون نامشخص است یا کاملاً برای رسانه ها ناشناخته است؟

به گزارش ترند روز، مجرمان گروهی از افراد جامعه هستند که هر کدام بسته به نوع جرمی که مرتکب شده اند به سرنوشت خود دچار می شوند.

برای آشنایی با نحوه انتشار عکس مجرمان و بایدها و نبایدها با اسماعیل عباسی (عکاس پیشکسوت)، مرتضی فرج آبادی (خبرنگار) و مسعود ابراهیمی (مدیرکل خبرگزاری) گفتگو کردیم. رکنا: ما و طرف جدید. از این موضوع از آنجایی که تعریف روشنی از عکاسی عمومی وجود نداشت، مشخص شد که مردم می‌خواهند تصاویر این افراد و موارد مشابه را منتشر کنند.

این بار به این پاسخ خواهیم رسید که چرا رسانه ها تلاش می کنند و آیا باید روش خاصی برای پوشاندن چهره مجرمان وجود داشته باشد؟ محمد نوروزی، عکاس خبری ما پول دادیم تا نظر او را در مورد این مسائل جویا شویم.

بیشتر بخوانید:

عکس گرفتن از مجرمان؟

مردم می خواهند تصاویر کامل جنایتکاران را ببینند؟

ما هیچ قانون خاصی برای عکاسان جدید در ایران نداریم

نوروزی در خصوص اهمیت قانون عکاسی از چهره مجرمان گفت: متاسفانه در ایران قانون مشخص، تنظیم، مصوب و اجرایی برای عکاسان جدید وجود ندارد. در کشورهای اروپایی یا در کشورهای توسعه یافته تر، از یک طرف قوانین واضح و از طرف دیگر محدودیت ها وجود دارد.»

وی ادامه داد: گزارش دقیق آنچه می بینند بر عهده عکاسان و خبرنگاران است و به نظر من کسی که از مجرمان عکس می گیرد یا می نویسد مقصر نیست. اکنون، ما در جامعه‌ای هستیم که در آن هنگام جنگ، مردم دور هم جمع می‌شوند و همه از تلفن‌های خود استفاده می‌کنند و می‌خواهند از آن صحنه فیلمبرداری کنند.»

این عکاس ادامه داد: وقتی قاضی می گوید فردی به قتل متهم شده است، به این معناست که اتهامات او ثابت نشده است و عکس او نباید منتشر شود. این را باید در بحث اخلاق حرفه ای در نظر گرفت. چرا اجازه می دهیم آبروی این متهم خدشه دار شود؟

نوروزی درباره اهمیت برخی مهارت‌ها برای یک عکاس گفت: ما عکاسان باید به شیوه‌های مختلف کار کنیم. مثلاً فرض کنید متهم در دادگاه محکوم شده باشد. اگر خودم را به جای او بگذارم که این فرد همچنان متهم است و ممکن است روزی از زندان بیرون بیاید، بهتر است عکس او را طوری ثبت کنم که در چهره اش مشخص نباشد. ما عکاسان باید بدانیم چگونه از آن شخص از زاویه ای نامعلوم عکس بگیریم. ممکن است مثلاً صحبت کند و دستانش جلوی چشمانش باشد، پس چرا عکسش را از این سمت ناشناخته نگیری؟

وی ادامه داد: به نظر من بهتر است اینگونه عکس بگیریم و قاب‌ها را ضبط کنیم تا اینکه عکس بگیریم و آن‌ها را در رسانه‌هایمان بررسی کنیم یا از رنگ سیاه برای پوشاندن چهره مردم استفاده کنیم. حتی در حال حاضر، متأسفانه، عکاسان به همه چیز نگاه نمی کنند، و من بارها دیده ام که یک خبرگزاری به گونه ای تأیید کرده است که به شما امکان می دهد هویت طرف را شناسایی کنید. منظورم این است که اگر آن شخص بعداً بیرون بیاید، آینده واقعاً بد است و از نظر اخلاقی درست نیست.

این عکاس همچنین یکی از خاطرات خود از گرفتن عکس سرقت را اینگونه بیان کرد: قاضی مقصر را مقابل دوربین ما قرار داد و یا سرش را پایین انداخت و یا دستش را روی صورتش گذاشت، سپس قاضی به مرد گفت: «بگذار. دست هایت را پایین بیاور و سرت را بلند کن.” چرا؟ چون این مرد مرتکب جنایت سنگینی شده بود از مردم کمک خواستند. عکس او با فرمت واضح درج شده بود و اگر کسی از این شخص شکایت یا اطلاعاتی داشت به شعبه دعوت شد. «مثلاً در برخی موارد قاضی به ما می‌گفت که جرم این فرد آنقدر واضح است که ما از شما خواستیم عکس واضحی از این افراد بگیرید.

نوروزی افزود: برخی موارد مربوط به موقعیت یک فرد است. مثلاً وقتی جلوی مادری ایستادم که سه فرزندش را کشته بود، ذهنم اجازه نمی داد طوری عکس بگیرم که به چهره و موقعیت «مادر» در چشم دیگران آسیب بزند. . یک راه حل واضح برای آن وجود دارد و آن این است که من عکاسی هستم که می‌توانم از آن شخص به گونه‌ای عکس بگیرم که چهره او آشکار نشود.»

عکس نگیری؟

این عکاس در مورد اینکه آیا با توجه به استثنائات باید عکس افراد بد را گرفت یا نه؟ او گفت: «من همیشه معتقد بودم که اگر عکاسان عکس نگیرند و عکس نگذارند، برای عموم منصفانه نیست. عکاسان نمی توانند چشمان خود را ببندند، اما اگر قوانینی داشته باشیم که نداریم، کمک زیادی به بهتر شدن اوضاع می کند.

وی ادامه داد: در کشور ما باید قانونی وجود داشته باشد که عکاسان را ملزم به درک این موضوع کند که در صورت عدم پیگیری، نظارت بر آنها قانونی است. اما یکی از نکات این است که انتشار این تصاویر در برخی موارد به منزله اطلاع رسانی عمومی و نوعی ضرورت تلقی می شود.

نوروزی در خصوص مشکلات حوزه آموزش گفت: متأسفانه علاوه بر مشکلاتی که با قانون داریم فقر آموزشی و فرهنگی هم داریم، چند نفر به دنبال کسب مهارت هستند، الان در مورد رسانه مطالعه می کنیم؟ روزنامه نگار یا عکاس قبل از ورود به میدان باید قوانین اخلاقی و حرفه ای را بداند. پلیس، پزشک، عکاس و غیره هستند. کسانی هستند که متأسفانه در این لباس خشک می شوند و ممکن است محبوبیت این کار و کار را کاهش دهند. روزی خواهد رسید که گروه مطبوعاتی اینجا بفهمند.»

جایگاه اخلاقی در جامعه جنبه تزئینی دارد

نوروزی در پاسخ به این سوال که آیا راه های مشخصی برای استتار چهره مجرمان باید در نظر گرفته شود یا خیر؟ او گفت: «همانطور که یک تحقیق کوچک به من می گوید، وضعیت اخلاقی در رسانه های بزرگ در سراسر جهان وجود دارد. ما عکاسان با کمی شطرنجی فکر می کنیم کار درستی انجام می دهیم، اما متأسفانه جایگاه اخلاقی جامعه ما مانند یک زنجیر تزئینی است و همه به آنها به چشم جواهر نگاه می کنند. “کرد.”

وی ادامه داد: تفکر پشت دوربین بسیار مهم است. زیرا ممکن است آن شخص به خود اجازه انجام هر کاری یا عکس گرفتن را بدهد. تفکر و هدف بسیار مهم است. عکاس در زمانی که می خواهد عکس بگیرد باید با خودش فکر کند که هدف من از گرفتن این عکس چیست؟ اگر هر کدام از این مسائل را در نظر بگیریم، شاید این گونه مشکلات در جامعه ما زیاد نباشد. گفت و گوی حرفه ای را می توان به روش های مختلف آموخت. اما ما باید یک بحث اخلاقی داشته باشیم و ببینیم چه چیزی اشتباه است و چه چیزی درست است.»
انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا