عمومی

سیدمحمود دعایی؛ یگانه‌ای بی‌مثال – ترند روز

مردم نیز با یک چشم به دنیا نگاه می کنند و دنیا را ناقص می بینند. اما چشم دو تماشاگر برای معدود کسانی است که راست و چپ می بینند و حقیقت را به خوبی می بینند. آنها را در جوامع مختلف پیدا نمی کنند، بلکه فقط کسانی هستند که آنها را با چشمان خود می بینند، زیرا آنها به خودشان فکر می کنند.

متأسفانه با وجود نبودن و نبودنشان، تنها جلوه برای دیگران باقی می ماند که تا آنجا که می توانند آنها را می شناسند. سید محمود دعایی کدامشان؟ چه کسی او را می‌شناخت یا نمی‌شناخت؟ اما از قدیم الایام دعای همه بزرگ و کوچک بوده است. او همه چیز را لمس می کند و کوچکترین و کوچکترین را در قلب بزرگ خود می بیند. چه کسی را به چشم خود دیده و می شناسد؟ چه عناصری از چشمان ریز او پنهان است؟

او مهمترین و بدترین را می دانست و نگران آن تمرین نبود. او با دستان خود کاخی ساخت که مورد ستایش حکما و قدرت بزرگترین مطبوعات ایران قرار گرفت. او نسبت به اتفاقات ایران و جهان کاملا آگاه است و دید وسیعی به همه چیز دارد.

او مجله را به بهترین شکل و تصاویر توزیع کرد و انتشار کتاب را نیز رواج داد. با جمع کثیری از کارکنان خانواده های شهدا، جانبازان، ایثارگران، کارگران و کارمندان متحد و یکپارچه. او هر یک از فرزندان خود را مانند یک پدر بزرگ در آغوش گرفت.

او در طول هفته مرتب به همراه کارکنان و خانواده اش در سینمای اطلاع رسانی حضور می یافت و بچه ها به او علاقه زیادی داشتند. خاطره زنده سید محمود دعایی سیرتی نبوی داشت، از کتاب اطلاعی نداشت و طبق معمول در اعماق فقر زندگی می کرد. خدا با او بود و همیشه در پناه خدا بود. خداوند رحمت و مغفرت و مغفرت او را از جانب خداوند عنایت فرماید.

او تنها کسی بود که نمونه نداشت…

* منتشر شده در روزنامه اعتماد

دکمه بازگشت به بالا