عمومی

زیباترین اثر درباره حماسه کربلا

همچنین شریعتی می خواست با بازخوانی مفهوم «شهادت» به وجدان جامعه مغفول نزدیک شود و افراد عادت کرده به رفتار فروتنانه و بندگی را به «نوع اصالت و خودانگیختگی» دعوت کند.
در عصر ما به دلیل سیطره مدرنیته و تمدن متافیزیکی در غرب، معنای متافیزیکی حقیقت در سراسر جهان حاکم شده است. اما در روایات دینی و معنوی شرقی، حقیقت معنایی کاملاً متفاوت دارد و «حقیقت» و «بالاترین حقیقت» یکی شمرده شده است.

در تمام سنت‌های دینی، شرقی و معنوی، یکی از نشانه‌های ایمان، وجود حقیقت است و وفاداری در توافقی که بین افراد معتقد و حق اندیش وجود دارد، تمایل افراد معتقد و فکر به رویارویی با قضیه است. “مرگ” آزادانه و انتخابی. در سنت تاریخی، «شهادت» که به معنای مرگ در راه خدا و ایمان به خداست، باید در همین زمینه، یعنی بر اساس درک حقیقت و وجود پیوندهای ابدی و ابدی بین یکدیگر فهمیده شود. مؤمنان و خدا
البته باید توجه داشت که «شهادت» و «آمادگی برای شهادت» از بالاترین ارزش‌های سنت‌های دینی و معنوی از جمله اسلام و تشیع و حتی سنت‌های دنیوی است. حتی سقراط که یکی از بنیانگذاران سنت متافیزیک یونانی بود، فلسفه را «تمرینی برای مرگ» و آمادگی برای مرگ می دانست.

کتاب «حسین واریث آدم» یکی از زیباترین و عمیق ترین آثاری است که در تاریخ شهادت گذشته و حال ما نوشته شده است. در این اثر غنا و گستردگی فرهنگی شریعتی و همچنین عمق حساسیت و شعور تاریخی او به خوبی خود را نشان می دهد.
شریعتی در «حسین واریث آدم» تلاش می کند شهادت را از باورهای بومی، قومی و فرقه ای که تنها شیعیان به آن باور دارند، به تفکر و فلسفه تاریخ مبتنی بر درک هستی تبدیل کند. آنها به دنبال راهی برای پس انداز هستند. مردم از بردگی و اسارت.

آثار شریعتی تقابلی بین مقوله مرگ آگاهانه و انتخابی (شهادت) است تا رویکرد تاریخی یا کلامی به وقایع عاشورا. شریعتی معتقد بود که در روحیه شیعی نوعی فلسفه تاریخ وجود دارد و این فلسفه تاریخ در «زیارت وارث» متجلی می شود. شریعتی همچنین می خواهد حماسه کربلای حسینی را بر اساس نوعی فلسفه تاریخ بشر، خارج از باورهای قومی، مذهبی و کلامی درک کند.

دکمه بازگشت به بالا