عمومی

به جا مانده از یک جدایی جنجالی

رسیدن به رویاها نیازمند رنج و فداکاری است. این چیزی است که ما اغلب فراموش می کنیم.

به گزارش مجله ترند روز دنیای اقتصاد وی نوشت: هواداران پرسپولیس نمی توانند از آمدن رامین رضاییان به سپاهان گلایه کنند، او بازخوردهای بدی از باشگاه شنید و درباره پیشنهاد خوب سپاهان بازخورد مثبتی داد. این داستان فوتبال حرفه ای است؛ هرچند رامین زمانی گفته بود: «من فقط بازی می کنم. در ایران برای پرسپولیس».

از طرفی رامین هم نباید از جدایی از پرسپولیس گلایه کند. نه از کسی جز خودش خودش هم که نخواست غرامتی برای رسیدن به آرزوش بپردازد و نفهمید که تحقق رویا دردناک است، رنج می برد. شما نمی توانید “من” باشید و رویاهای خود را دنبال کنید. توانایی فنی رضاییان بی چون و چرا است اما همه چیز محدود به این مقدار نیست. جنبه های اخلاقی و انضباطی نیز مورد بحث قرار می گیرد. رامین در 15 بازی لیگ عصای دست برونکو بود اما قبل از شروع فصل جدید ماجرای عجیبی درباره ریزه اسپور و وسوسه کردن مهدی طارمی داشت. او موقعیت خود را خراب کرد و تیم را به دردسر انداخت. شاید خیلی ها فراموش کرده باشند اما وقتی رضاییان دست طارمی را گرفت و راهی ترکیه شد، هنوز یک سال از قراردادش با پرسپولیس باقی مانده بود. با این حال او تماس باشگاه را ترک کرد و برانکو پاسخی نداد و با ریزه اسپور قرارداد بست و دامی گذاشت که منجر به محرومیت طارمی و بسته شدن هر دو پنجره نقل و انتقالاتی پرسپولیس شد. هیچکس نمی داند، اما شاید اگر این دو پنجره بسته نمی شد و پرسپولیس می توانست کمک بگیرد، کاشیما را در فینال لیگ قهرمانان شکست می داد…

رامین در جام جهانی 2018 بازیکن ثابت تیم ملی ایران بود اما پس از آن رو به افول شد. او در اوستنده بلژیک حضور ناموفقی داشت و سپس نوبت به او رسید تا در تیم قطری پله های ترقی را طی کند. رضاییان با بازگشت به پرسپولیس فرصت دیگری برای تحقق آرزویش دید اما باز هم قدر آن را ندانست. صحبت های بی مورد درباره کیفیت همکارانش در تلویزیون بهانه لازم را به او داد تا او را به باشگاه منتقل کند و این در حالی است که رضاییان دیگر هرگز فرصت پوشیدن مانتو پرسپولیس را نخواهد داشت. البته سپاهان هم تیم بزرگی است و می توانست امسال قهرمان لیگ برتر شود، اما رضاییان ترجیح می داد طلسم معروف خود را بشکند و در نهایت با پرسپولیس یک جام کسب کند. سهم او در تیم محبوبش می توانست بیشتر باشد، اگر قدر آن را می دانست، خودش هم به آن احترام می گذاشت. رسیدن به رویاها نیازمند رنج و فداکاری است. این چیزی است که ما اغلب فراموش می کنیم.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا