اجتماعی

اکوتوریسم، تنها راه نجات آشوراده

بینندگان میانکالا ضمن مخالفت با اعطای مجوز طرح گردشگری با محوریت جزیره آشوراده گفت: تنها راه نجات منطقه گردشگری بوم گردی است که می تواند ابزار بسیار خوب، مهم و ایمن برای ایمنی باشد.

به گزارش ترند روز، «پروژه گردشگری جزیره آشوراده» یکی از مطرح ترین پروژه های زیست محیطی در دهه اخیر است. این طرح از سال 93 شروع شد اما در دولت دوازدهم در سال 97 اجرای آن برای اولین بار متوقف شد زیرا یکی از مصوبات سفر رئیس جمهور به استان گلستان بود و با دستور مقام قضایی و در سال 99 معاونت از دادگاه دادستان گرگان گفت: از سوی دادستان کل کشور دستور توقف این طرح صادر شد، اما علیرغم انتقاداتی که به این طرح وارد شد، مانند کار شرکت پرورش ماهی در خانه پرندگان میانکالا، منشاء تفرقه و تخریب امنیت. خانه پرندگان، پروژه گردشگری آشوراده با موفقیت مجوز ارزیابی زیست محیطی را از سازمان محیط زیست، سیزدهمین دوره دولت، دریافت کرد.

حر منصوری – دیده بان میانکالا – در گفت وگو با ترند روز، وی در پاسخ به تصویب طرح گردشگری آشوراده گفت: من مخالف گردشگری نیستم اما طرفدار نوع خاصی از گردشگری هستم که با مناطق حفاظت شده سازگار باشد. به نظر می رسد طرح پیشنهادی جزیره آشوراده با محوریت گردشگری برای مناطق حفاظت شده به ویژه مناطق حساسی مانند تالاب بین المللی میانکالا و سایر زیستگاه ها و تنوع جانوری مناسب نباشد.

وی افزود: جزیره آشوراده در منتهی الیه شرقی تفرجگاه و ذخیره گاه زیست کره میانکالا قرار دارد. بخش مهمی از این منطقه حفاظت شده محسوب می شود و دستکاری در آن می تواند عواقب جدی داشته باشد.

منصوری درباره مهاجرت پرندگان به تالاب میانکالا در فصل پاییز و زمستان گفت: این مهاجرت ها از دیواره شرقی یعنی از آشوراده وارد میانکالا می شوند. به عبارت دیگر دسترسی به این منطقه از شمال کریدور بسیار مهمی برای پرندگان مهاجر است و با دستکاری منطقه آنها را در معرض خطر قرار خواهیم داد.

وی افزود: منطقه آشوراده بخشی از ذخیره گاه زیست کره میانکاله است. سال ها پیش، در دوران مدیریت دکتر. ابتکار، جلسات مختلفی در خصوص اجرای گردشگری در میانکالا به ویژه آشوراده برگزار شد که در آن متخصصان حضور داشتند. در این جلسات تلاش های زیادی برای حذف ساختمان ها و سازه های مسکونی از منطقه صورت گرفت. در نهایت سند پیشنهادی توسط مرکز مطالعات راهبردی موسسه سابق منتشر شد. بر این اساس تمام شهرها و هر آنچه که باید در قالب سازه ساخته شود به سه طرف بندر ترکمن، گز و گمیشان منتقل می شود و از مناطق گردشگری و توریستی طبیعی منطقه خواهد بود.

منتقد میانکاله درباره تصمیم امروز این منطقه گفت: در اواخر دهه 1400 درباره ساخت ساحل و مرکز تفریحی و راه اندازی ورزش های آبی در این منطقه وزیر فرهنگ، گردشگری و صنایع دستی صحبت شد.

منصوری ادامه داد: در 20 سال گذشته جزو اولین افرادی بودم که به نمایندگی از برنامه های گردشگری میانکالا و آشوراده پرداختم و برنامه گردشگری را با محوریت گردشگری محیط زیست ساختم. من توانایی های منطقه ای فصول مختلف را درک می کنم و می دانم که ساخت سواحل و ورزش های آبی در غرب از نظر فنی و زیست محیطی اشتباه است.میانکالا تا خزر. اشرافیت از ضلع شرقی جزیره آشوراده، انواع کالاها مانند سواحل، امکانات ورزش های آبی یک اشتباه استراتژیک کامل و از نظر فنی مردود است.

دیده بان میانکاله تنها راه اجرای طرح گردشگری آشوراده و کاهش آسیب های این منطقه را «بوم گردی» دانست و گفت: بوم گردی نوعی فعالیت نرم افزاری است زیرا در این راه گردشگری بدون ساخت و ساز و به نوعی مسئولانه انجام می شود. سفر به مناطق حفاظت شده که باعث افزایش و بهبود شاخص های اکولوژیکی و اقتصادی جمعیت بومی می شود. این نوع دستکاری و ردپای اکولوژیکی مناطق حفاظت شده خود ویرانگر است و نباید حتی برای گردشگری اتفاق بیفتد.

وی با بیان اینکه در گردشگری اکولوژیک می توان با آموزش مردم منطقه و بهره برداری از آن منطقه را حفظ کرد، گفت: بهره برداری پایدار از گردشگری باید با توجه به مهارت – ساخته شده توسط منطقه انجام شود. در واقع این نرخ تعیین می کند که چند نفر در طول روز و در چه شرایطی می توانند از یک منطقه حفاظت شده بازدید کنند. در یک فصل 100 نفر می توانند از یک منطقه بازدید کنند و در فصل دیگر که فصل حساسی است فقط 20 نفر می توانند از یک منطقه دیدن کنند. ضمن اینکه در قالب گردشگری خوشه ای این مشکل محدودیتی ندارد و می توانند از منطقه بازدید کنند. با این حال، این می تواند عواقب منفی داشته باشد.

ناظر در میانکاله به زیرساخت های لازم برای گردشگری اشاره کرد و گفت: البته برای اینکه شرایطی را فراهم کنیم که تعداد زیادی از مردم از یک منطقه حفاظت شده بازدید کنند، نیاز به زیرساخت هایی داریم که باعث دستکاری منطقه شود. دلیل اصلی حضور مردم در عرصه های طبیعی وجود پرندگان و حیوانات وحشی است که در صورت دستکاری از میزان آنها کم می شود. در واقع عوامل ورودی جذب گردشگر را در میان مدت و بلندمدت از دست خواهد داد و در واقع برای خود هزینه خواهد داشت. به جای استخراج، این منطقه محو و خشک می شود و در نهایت می میرد.

منصوری در پایان خاطرنشان کرد: تنها راه نجات منطقه، گردشگری بوم گردی یا بوم گردی است که می تواند ابزاری عالی، مهم و قابل اعتماد برای حفاظت باشد. اکوتوریسم بیش از 50 سال است که به عنوان یک ابزار حفاظتی مورد حمایت قرار می گیرد و به مردم کمک می کند تا عوامل و ارزش های طبیعی را حفظ کنند. مردم محلی از این طریق «نان به دست می‌آورند» و اقتصاد خود را حفظ می‌کنند، بنابراین با این رویکرد بیش از پیش از خود محافظت می‌کنند تا منابع مالی و اقتصادی پایداری داشته باشند.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا