فرهنگ و هنر

ابتهاج با هر کسی نمی‌جوشید/ سیاسی بود و نبود!

به گزارش شفاف، این مترجم، ویراستار و نویسنده باتجربه درباره ماهیت شعر امیرهوشنگ ابتهاج (ح.ک. سایه) و پس از درگذشت این شخصیت نامدار در ادبیات فارسی این کشور گفت: شعر هوشنگ ابتهاج هر دو سیاسی است. و شاعرانه؛ یعنی بین خوانندگی و سیاست رفت و آمد داشت.

او در عین حال معتقد است که رنگ غنایی در کار «سایه» بیشتر به چشم می خورد و می گوید: در واقع ایشان تحت تأثیر شهریار بوده و با او خوش و بش کرده است. شعر شهریار را دوست داشت و هنر شهریار را درک می کرد. اما وقتی بزرگ شد، مستقل شد. یعنی تاثیر شهریار فقط در زمینه خوانندگی بود.

مدیر گروه ادبیات معاصر فرهنگستان زبان و ادب فارسی افزود: وی با وجود اینکه از اعضای وفادار حزب بود، اما در جلسات رسمی حضور نداشت. از این جهت تا حدودی به (عبدالحسین) نوشین شباهت داشت. نوشین با وجود اینکه سمتی در حزب داشت، بیشتر به کارهای هنری خود می پرداخت و در جلسات سیاسی حاضر نمی شد و بیشتر به کارهای هنری خود می پرداخت. در مورد “سایه” هم همینطور. در عین حال، اثر هنری «سایه» رنگی تغزلی و در عین حال سیاسی داشت. به عبارت دیگر، هم آهنگ است و هم سیاست. چنین شاعرانی در فرانسه فراوان است.

احمد سمیعی گیلانی سپس گفت: پس از خواندن شعر ابتهاج می توانم بگویم که او غزل سرای واقعی است. او نه تنها با دنیای سیاست بیگانه نبود، بلکه آن را نیز می دانست.

وی شعر «سایه» را در زمره اشعار شاعران درجه یک زمان خود قرار داد و گفت: ابتهاج در ردیف شاعرانی چون شاملو، اخوان، سپهری و فرخزاد بود. یکی از ادای احترام به فرهنگ و ادب ایران، ابتهاج است که هنوز زنده است و شعرش را می خواند و فکر می کنم ماندگار باشد.

این فرهنگی درباره قالب شعری هوشنگ ابتهاج نیز گفت: «سایه» بیشتر به قالب سنتی گرایش داشت، اما محتوای شعر او نو است و سنتی نیست؛ «سایه» بیشتر به قالب سنتی گرایش داشت. تم مدرن و محبوب. بنابراین شعر او معاصر است. ظاهراً از نظر فرم سنتی است اما در محتوا، شعر و مضامین کاملاً مدرن است.

سامی گیلانی با بیان اینکه ابتهاج را یکی دو بار قبل و یکی دو بار بعد از انقلاب دیده ام، گفت: در جلسات سیاسی زیاد حاضر نشد، با همه تعامل خواهد داشت. او فقط با چند نفر از اعضای حزب سروکار داشت. مثلا با آقای دولت آبادی تماس گرفت. اما او تندخو بود و با کسی کنار نمی آمد. من به ندرت آنها را می دیدم، اما همیشه شعرهایشان را می خواندم و دنبالشان می کردم و موقعیت آنها را می دانستم.

دکمه بازگشت به بالا